Ο 12ος Διεθνής Νυχτερινός Ημιμαραθώνιος Θεσσαλονίκης – ZeniΘ, που διοργανώθηκε στις 19/10/24 για 1η φορά στη Δυτική Θεσσαλονίκη σε συνεργασία των Δήμων Αμπελοκήπων – Μενεμένης, Κορδελιού – Ευόσμου και Παύλου Μελά, ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία. Χιλιάδες δρομείς όλων των ηλικιών συμμετείχαν με μεγάλη χαρά και ενθουσιασμό σ’ αυτή τη γιορτή του δρομικού κινήματος , ενώ πλήθος θεατών πλαισίωσαν όλες τις διαδρομές χειροκροτώντας και ενθαρρύνοντας τους αθλητές/τριες.
Η προσπάθεια όλων σημαντική, ωστόσο αξίζει να σταθούμε λίγο στη συμμετοχή της ομάδας NEVER GIVE UP που τα τελευταία χρόνια παίρνουν μέρος σ’ αυτή την εκδήλωση, προβάλλοντας κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο και διαστάσεις το μήνυμα της ενεργής και ουσιαστικής συμπερίληψης. Έτσι σ’ αυτό το δρομικό event στη διαδρομή των 5 χλμ, η παραπάνω ομάδα αποτελούνταν από μια παρέα νεαρών παιδιών, εφήβων σχεδόν, της αθλητικής ομάδας «Ο Ποδηλάτης», οι οποίοι άφησαν τα ποδήλατά τους για λίγο και έτρεξαν ως συνοδοί δρομείς τριών ΑμεΑ πιλότων «συναθλητών τους»! Συγχρόνως ο αθλητής δρομέας Δημήτρης Χατζηϊωάννου συνόδευσε, τρέχοντας μαζί, την Ελένη Ανδρουλάκη δρομέα με μειωμένη όραση , η οποία βίωσε τη μοναδική αυτή εμπειρία! Η αποδοχή του κόσμου και το θερμό του χειροκρότημα που παρακολουθούσε τους δρομείς , τους εμψύχωνε να συνεχίσουν και να ολοκληρώσουν με επιτυχία την προσπάθειά τους.
Η συμμετοχή τέτοιων «μεικτών» ομάδων δεν είναι πρωτόγνωρη στο δρομικό κίνημα, όμως αυτή τη φορά ήταν διαφορετική, αφού μια ολόκληρη ομάδα νεαρών, κάποιοι ανήλικοι ακόμα, αθλητών άλλου αθλήματος, της ποδηλασίας, με ενθουσιασμό και αίσθημα ευθύνης μαζί σε ένα συντονισμένο σύνολο έτρεξαν με τους ΑμεΑ συνομήλικους πιλότους τους. Τα παιδιά αυτά χωρίς να έχουν κάποιο υλικό δέλεαρ πίστεψαν, ενστερνίστηκαν και υλοποίησαν το όραμα της ομάδας των NEVER GIVE UP να τρέξουν εθελοντικά μαζί με τους ΑμεΑ πιλότους σαν μια παρέα συνομηλίκων φίλων, όπως πολλές άλλες τυπικών που έτρεχαν δίπλα τους.
Εμπειρία μοναδική, συναισθήματα και από τους δύο, τυπικούς και ανάπηρους, απίστευτα και συναρπαστικά. Το πιο σημαντικό, ότι σε ένα άκρως ανταγωνιστικό κόσμο που προτάσσει το «εγώ» και προωθεί την ατομική προβολή και επιτυχία, τα παιδιά αυτά προέταξαν αντισταθμιστικά το πρότυπο του συναγωνισμού και τα αληθινά ιδεώδη του «ευ αγωνίζεσθαι» απέναντι στην εμπορευματοποίηση του αθλητισμού. Δάνεισαν τα γερά τους πόδια, που ένωσαν με τη δύναμη της ψυχής των ΑμεΑ φίλων τους σαν μια οντότητα και έτρεξαν σπρώχνοντας τα αμαξίδια δρόμου, έτσι ώστε πρωταγωνιστές ήταν οι ΑμεΑ πιλότοι! Οι θεατές χειροκροτούσαν όλη την ομάδα ενθαρρύνοντας της φωνάζοντας την με τα ονόματα των ΑμεΑ πιλότων και όχι των δρομέων, που ήταν η ουσιαστική κινητήριος δύναμη!
Ο στόχος επετεύχθη απόλυτα, το μήνυμα ότι νέοι άνθρωποι, νεαρά παιδιά, παραμερίζουν το «εγώ», που κυριαρχεί και χτίζουν το «εμείς» ως ελπίδα στο παρόν και στο μέλλον, δίνοντας τη δυνατότητα ανάπηροι συνάνθρωποί τους να προβληθούν, να βγουν έξω, μαζί να ξεπεράσουν τα εμπόδια κάθε είδους που τους καθιστούν περιθωριοποιημένους και συχνά αποκλεισμένους.
Καθένας και καθεμία από αυτή την ομάδα των νέων παιδιών μέσα από τη συνεργασία και το συγχρονισμό τους ανέδειξαν τις δεξιότητες που έχουν τόσο οι τυπικοί όσο και οι ανάπηροι συνάνθρωποί μας, ώστε όλοι όσοι βρέθηκαν εκεί να αντιληφθούν, ότι ο κόσμος γίνεται καλύτερος και ουσιαστικά ανθρώπινος, όταν όλοι μαζί τρέχουμε ως μία ομάδα ΜΑΖΙ! Έτσι η παλαιότερη απορία ενός από τους ανάπηρους πιλότους προς τους γονείς του «Εγώ πότε θα τρέξω;» απαντήθηκε με τον πιο αισιόδοξο και αληθινό τρόπο «Κάθε φορά ΜΑΖΙ μπορείς να τρέξεις κι εσύ!».
